Öteki meşhurlar 

Öteki meşhurlar

öteki meşhurlarımız

Var mısın yok musun proğramının gizemli bankacısı Hamdi bey küçük kutuyu hissediyo diye karınca, kanarya ve hatta at getiren yarışmacılara seslenerek;

“Burada aslolan kendi hissiyatınızdır
Başka canlıların hissiyatından faydalanmak etik olmadığı gibi ortalığı da pisletmektedirler” dedi..

öteki meşhurlarımız

öteki meşhurlarımız

öteki meşhurlarımız 

” Aslında fotoğraf çekmek çok şaane bişey, ben de fotoğrafçılık konusunda
kendimi biraz geliştirsem ya ! ” diye düşünen her yaştan fotoğraf heveslisi
için, Kadıköy’ün merkezinde, şirin bir kafede yaz boyunca yürüteceğimiz fotoğraf dersleri pek yakında başlıyor!

Dersler “Cumartesi Günü Grubu” için her cumartesi 12:00 -14:00 arası ve “Pazar
Günü Grubu” için her pazar 12:00 - 14:00 arası olacak ve gruplar katılımcı
sayısına göre oluşturulacak. “Ben kimseyi yanımda istemem, bana ne arkadaş!”
diyenler için de ayrıca özel ders alma imkanı da olacak.

Ders içeriğine gelmeden önce fotoğrafçılıkta da, diğer tüm zanaat ve sanat
dallarında olduğu gibi, eşe dosta hava atacak kadar uzmanlaşmak için; ciddi bir
konsantrasyon, tutku, yetenek, sabır ile gerek mesleki, gerek içsel eğitim -ve
doğal olarak da uzun yıllar- gerektiğini bir defa da kendi ağzımdan hatırlatmak
isterim. Biz buradaki amacımızı ortaya koyarken elbette oldukça mütevazı
davranacağız, fakat yine de çalışmalarımızdaki öncelikli hedefimiz; fotoğrafın
belki de ana unsurları olan, “IŞIK”, “KOMPOZİSYON”, “DOĞRU AN” temaları üzerine
mümkün olduğunca yoğunlaşarak; kalıcı bir “fotografik bakış” oluşumunun
temellerini atmak çabasını ve -mümkün olabilecekse- fotografik anlamda sorular
sorabilmemiz, düşünebilmemiz ve birlikte özgün bir bakış açısı yakalayabilmemizi
sağlama uğraşını vermek olacaktır.

Bu doğrultuda yer yer fotoğraf tarihine gireceğiz; bol bol fotoğraf
inceleyeceğiz; bir fotoğrafın niçin diğerlerinden daha iyi veya kötü göründüğünü
düşüneceğiz ve bol bol da ev ödevlerimiz olacak. Ödevlerimiz sadece bir dünya
fotoğraf çekmekten ibaret olmayacak, bir yandan “elişi çalışmaları” olarak
tabir edilen karalama, boyama ve kes/yapıştır (kolaj) benzeri sevimsiz
çalışmalarımız da olacak . Bunun yanısıra; bir an evvel fotoğraf makinesine ve
diğer ekipmanlara hakim olabilmeyi sağlayabilmek için kaçınılmaz olarak bazı
teknik konulara da gireceğiz. Fakat tüm bunlar katılımcıların şartlarına göre
esneklik / değişkenlik gösterebileceğini de belirteyim.

Farklı bir deyişle de; her katılımcının farklı koşullarda,farklı seviyelerde ve
farklı beklentilerde olabileceği gerçeğini hiç unutmadan; klişeleşmiş/basma
kalıp programlardan uzakta, tüm samimiyetimizle; en kısa sürede, en etkili
olabilecek paylaşımın peşinde olacağız.

(Tabi bu yeri geldiğinde, siz değerli katılımcıların kafalarına sırf artistlik
yapmak için kalem kapağı fırlatmak gibi, “Hoop, sarı! Dersi dinlesene, havaya
mı anlatıyoz biz bunları” diye yırtınmak filan gibi, son dönem sıklıkla görünen
birtakım ” tek kaşı yukarıda fotoğrafçı ” davranışları da sergilemeyeceğim
anlamına da gelmiyor, ,onu da söyliyim ).

Katılım ve detaylı bilgi için info@tamkadraj.com veya ahmetyokmu@hotmail.com
üzerinden çekinmeden bana ulaşabilir, hakkımda bilgi sahibi olabilmek için de
web sitem http://www.tamkadraj.com ‘u ziyaret edebilirsiniz.

Saygılarımla;

Ahmet Özgür Özger

İletişim:  info@tamkadraj.com

Buna da “it Erol” lakabı takılmıştı..fakat gel gör ki kendisi bu lakaptan hiç hoşnut değildi.

Sanırım gizlice ağlardı bazan, bi keresinde gözünün kenarında birkaç damla yaş görmüş “Ne o ağlıyormusun?” demiştim, bu esnada denizde yüzüyoduk, o da bana “Soğan kaçtı” dedi.
Neyse..bu mahallede Şefika isimli bi kıza aşık oldu…Kız, hanım hanımcık bi kız…bunu da serseri bildiğinden hiç pas vermedi..bilmiyodu tabi nasıl efendi biri olduğunu..

Erol kendini yiyip bitiriyodu…acaip hırs yaptı “Ulan en kral okullarda okuyup, en üst merciilere gelmezsem adiyim” diye and içti.
Daha sonra müteakip kerreler çağırmalarına rağmen arkadaşlarının yanında pek göremedik kendisini .Sonra öğrendik ki liseyi dışardan bitirmek için harıl harıl çalışıyo ..ve lise diplomasını almayı başardı..Sonra üniversite sınavlarına girdi, gıda mühendisliğini kazanmış çok sevindim. İyice mahalleden elini eteğini çekti..arada bir sokakta karşılaşıp derslerden konuşuyoduk..

Bu arada Şefika da bi şoförle evlendi..çoluk çocuk filan…yaş geçiyo tabii…Bu durum Erol’u daha da kamçıladı..Bi keresinde ” Abi..okulun son senesi..öyle bişey yapcam ki..Şefika da..mahalleli de bana “it” demekten hicap duyacak” dedi.
Üniversiteyi bitirdi…öyle azim vardı ki herifte mastır falan derken doktora yapmaya başladı.

Karşılaştığımız bir gün; “ doktora tezi olarak bi tatlı icat ettiğini, patentini de alacağını” söyleyip eve davet etti…tatlı nefisti…hiç beklemiyodum..neyse..doktor ünvanını da aldı..

Seneler birbirini kovalıyor ama bundaki hırs bitmek bilmiyo kardeşim, illaki profesör olacak…uzun uğraşlar sonucu profesör olmayı da başardı…mahallede de bir havası var ki sorma…sırf intikam almak için ayrılmadı mahalleden..
Tatlısı…icat ettiği var ya acaip tuttu…herkes bayılıyo..isminide anımsayamadım şimdi…boşver…bu paraya para demiyo ..mahallelide acaip kıskanıyo..sırf gıcıklık olsun diye icat ettiği tatlıya “Prof-İt-Erol” ismini taktılar..öyle yaygınlaştı ki asıl ismi unutuldu..

İntikam alıyom derken mahalleli gıcıklığını yaptı…Profesör oldu gene de “İt Erol” luktan kurtulamadı….yazık…Sonra intihara falan kalkışmış..kafasını leğene sokmuş ama başaramamış..neyse sonunda kaybettik Erol’u…gitti yani…